Ochotnicza Straż Pożarna w Służewie powstała z inicjatywy właściciela majątku Stefana Wodzińskiego w 1912 roku. W chwili jej założenia liczyła 72 członków.

Powołano zarząd OSP w następującym składzie:

Prezes – Stefan Wodziński

Naczelnik – Zygmunt Horoch

Zastępca Naczelnika – Zygmunt Różański

Skarbnik – Ks. Kanonik Wawrzyniec-Waszak (Ówczesny proboszcz)

Z inicjatywy Zarządu przy pomocy strażaków oraz społeczeństwa Służewa w 1913 roku wybudowano strażacką remizę (niestety nie dotrwa ona do czasów dzisiejszych), usytuowaną w centrum Służewa w pobliżu parku. Ponadto została zakupiona sikawka ręczna czterokołowa o ciągu konnym oraz beczkowóz dwukołowy.

Przed powstaniem straży istniała przy kościele orkiestra dęta, która na wniosek Ks. Kanonika Wawrzyńca Waszaka podporządkowana została pod zarząd straży.

W 1918 roku Polska odzyskała niepodległość, rozpoczął się okres wszechstronnej i intensywnej działalności straży. Rozwijała się orkiestra dęta. Straż liczyła wtedy kilkudziesięciu członków czynnych i wielu wspierających. W tym czasie straż oprócz swojej podstawowej działalności przeciwdziałania skutkom kataklizmów, zajmowała się intensywnie krzewieniem patriotyzmu. W 1935 gdy umiera Marszałek Józef Piłsudski, zorganizowano symboliczny pogrzeb wodza. Druh Wit Rybowicz ostatni przedwojenny naczelnik został w chwili wejścia Okupantów 9 września 1939 rozstrzelany w miejscowości Ujma Duża.

Powstające w tym czasie często pożary zabudowań wiejskich, uświadomiły władzom oraz mieszkańcom konieczność doposażenia strażaków w lepszy sprzęt. W 1921 roku zanotowano największy podówczas pożar w majątku Przybranowo. Oprócz gaszenia pożarów straż wykonywała wiele innych zadań wykonywane obecnie przez różne organy . Prowadzili kontrole przestrzegania przepisów przeciwpożarowych, czystości w zabudowaniach, stanów kominów oraz podstawowego sprzętu gaśniczego.

Za całokształt pracy strażaków mieszkańcy Służewa ufundowali sztandar i z okazji Święta Strażaka 4 maja 1932 przekazali go jednostce, jako wyraz uznania i symbol więzi społeczeństwa z ideą pożarnictwa. Sztandar ten w czasie okupacji został zdeponowany w kościele. Niestety okupant zniszczył go prawdopodobnie razem z szatami liturgicznymi.

W przeddzień wojny, w sytuacji nadciągającego zagrożenia OSP przedefiniowała swoje zadania. Zaczął się okres intensywnych szkoleń teoretycznych i praktycznych w zakresie obrony przeciwlotniczej i przeciwgazowej. Oczywistą rzeczą jest prowadzenie akcji informującej społeczeństwo o skali zagrożenia i możliwości przeciwdziałania.

Rozwój OSP przerywa wybuch II wojny światowej. Rozpoczął się trudny okres w dziejach całego narodu. Okupant stosował bezwzględny terror, a spośród członków OSP w pierwszych dniach wojny zginęli druhowie: Wit Rybowicz, Jan Rutkowski oraz Szeligowski. Najeźdźca rozwiązał wszystkie organizacje społeczne w tym straż ogniową. Zakazał noszenia mundurów i innych przedmiotów kultu patriotycznego w tym kultu strażackiego.

Wyzwolenie Służewa nastąpiło 22 stycznia 1945 roku (niektóre źródła podają 19 stycznia). Niedługo po tym wydarzeniu, wiosną reaktywowano dawną jednostkę. Na czele stanął ówczesny proboszcz Ks. Jan Depta.

Przez wiele lat straż działała w trudnych latach stalinizmu. Dnia 4 lutego 1950 wydana została ustawa o ochronie pożarowej, której celem było podporządkowanie instytucji strażackich totalitarnemu reżimowi. Od tej chwili w działalności straży nie uczestniczyli księża.

W 50 rocznice założenie straży miejscowa ludność ufundowała sztandar. W 1962 roku latem w miejscowym parku odbyła się uroczystość przekazania sztandaru.

W tym czasie zaczyna się też kolejny etap rozwoju naszej jednostki. w latach 60-tych jednostka posiadała samochód strażacki marki Dodge oraz motopompę Leopolia.

W 1973 oddano do użytku obecną remizę strażacką.